Pożegnanie z Afryką

   Po majowej pielgrzymce spędzonej razem z dziećmi i młodzieżą z Mansy, wyruszyłam do Tanzanii na planowane krótkie wakacje. Wyjeżdżając z Magdą, a podróżując z ks. Pawłem salwatorianinem nie sądziłam, że tam skończy się moja przygoda z Zambią.

Miłość jak studnia bez dna

  Zachorowałam na malarię mózgową. To najcięższa odmiana malarii. Skutki jej mogą być długotrwałe i obciążające życie w przyszłości. Na szczęście trafiłam do najlepszego szpitala w Moshi, gdzie zostałam poprawnie zdiagnozowana. Mój organizm choć osłabiony przez gorączkę walczył o życie, nie wspominając o wielu tysiącach ludzi pamiętających o mnie w modlitwie. Po tygodniu wybudziłam się ze śpiączki i zostałam przetransportowana do szpitala w Nairobi w Kenii, gdzie przez kolejny tydzień otrzymywałam bardzo dobrą opiekę, aby powrócić do normalnej sprawności fizycznej. Mój stan jednak uniemożliwił mi powrót do Mansy. Musiałam wrócić do Polski.
   Pan Jezus nie pozwolił mi zginąć. Uratował mnie. Dał mi mnóstwo ludzi w Afryce, którzy opiekowali się mną, leczyli, badali, odwiedzali mnie i wyczesywali kołtuny we włosach, cierpliwie znosili moje omamy przy wysokiej gorączce, trzymali za rękę w drodze do toalety, przynosili smaczny sok pomarańczowy i dobre jedzenie zwłaszcza z lodami na deser. Było wielu w Polsce, którzy się zamartwiali, wierzyli i wciąż nieustannie się modlili. Jedno jest pewne -wydarzył się cud. Dzięki Tobie i przez Twoją modlitwę. Dzięki Jezusowi, który wzruszył się razem z Tobą nad moim losem. A wszystko, jak i w przypadku śmierci Łazarza wydarzyło się «ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą». J 11,4

Ostatnie wspólne zdjęcie

  Misje to operacja na otwartym sercu. Czasem jest niespodziewany ból, przyspieszenie tętna spowodowany strachem ale i stabilny, kojący rytm, który uspokaja, usypia przytulane w ramionach dziecko. Może moja „misja” wciąż trwa, ale zmieniło się jej położenie geograficzne? Ludzie są bledsi i mają mniej czasu na miłość, ale to może właśnie moje miejsce na ten czas? Piękne pragnienia i marzenia stały się już przeżytym wspomnieniem czasami wydającym się tylko snem. Zdjęcia i pamiątki potwierdzają, że działo się to naprawdę. Nie żałuję ani sekundy spędzonej w Afryce. To ogromny dar, że mogłam tam być i spotkać tak wielu niesamowitych ludzi. To wielka łaska, że mimo ciężkiej malarii zostałam całkowicie wyleczona. 

   Dziękuję za to wszystko co otrzymałam. Za Magdę, na którą zawsze mogłam liczyć, za każdego człowieka napotkanego na mojej drodze, za każdą łzę i uśmiech, za każdą tęsknotę i radość, za każdy trud i satysfakcję, za każdą chorobę i pocieszenie, za wszystko co nie odkryte i już nazwane, za wszystko co złożył w moje serce Bóg. Afryka zostawiła ogromny ślad w moim sercu. Po pewnym czasie stała się częścią mnie. Zatem…

Do zobaczenia Manso. Do zobaczenia Zambio. Do zobaczenia Afryko. Jeszcze kiedyś tu wrócę…

"W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem." - 2Tm 4, 7

https://www.youtube.com/watch?v=0g9poWKKpbU